Planszolandia.pl - Rise of Empires - pierwsze wrażenia

Patronat medialny

Artykuły

Ważne sylwetki

Nagrody i Wyróżnienia

Inne podcasty planszówkowe

Rozgrywki i Turnieje

Marudzenie o Wallace'ie

Różności

Polecane serwisy

Płock Klub Gier Planszowych

You are here: Co nieco o grach planszowych

Marudzenie o Wallace'ie

Rise of Empires - pierwsze wrażenia

Rise of Empires - pierwsze wrażenia

Redaktor: Smerf

15.10.2009.

Rise of Empires to najnowsza gra Martina Wallace'a, wydana - w Polsce - przez wydawnictwo Phalanx Polska.

Niniejszy tekst nie będzie prawdziwą recenzją, a jedynie krótkim opisem wrażeń po jednej rozgrywce; sama gra jest zbyt złożona, by można było pokusić się o szczegółowe opisanie wszystkich mechanizmów gry po jednej partii. Mam jednak nadzieję, że nawet tak pobieżne opisanie Rise of Empires pozwoli Czytelnikom wyrobić sobie choćby wstępną opinię na temat tej pozycji.

Co oka nie cieszy...

Najpierw o oprawie graficznej. Phalanx (Polska) przyzwyczaił nas do wysokiego poziomu swoich gier - mowa tu zarówno o oprawie graficznej, jak i samej jakości elementów. 'Steam' posiada - szczególnie jeśli porównać ją do poprzednika - bardzo elegancką planszę, która nie razi moich wrażliwych oczu nadmiernym ascetyzmem. 'Złota Era' zachwyca klimatycznymi grafikami.

Tym większym było moje zaskoczenie, gdy otworzyłem pudełko z grą i pracowicie zacząłem wypychać żetoniki i płytki z tekturek. Plansza - piękna, ale to wiedziałem już wcześniej. Ale żetony? Na litość faraonów, są brzydkie - jasne, to jedynie kwestia gustu - i nieczytelne. Ikonki objaśniające działanie każdego z żetonów giną w buro-szarym tle, same rysunki nie kojarzą się z prawie niczym; grafiki miast wyglądają, jakby projektant 'przepuścił' zdjęcia budynków przez filtr 'akwarela' w Photoshopie. Żetony terenów, szcególnie żetony gór, kojarzą mi się z Mordorem, miast z terenami, na których mogliby osiedlać się ludzie. Ale nic to, jako rzekłem, jest to jedynie kwestia gustu i przyzwyczajenia, a sama gra jest na tyle poważna, że grafika nie mogła być nadto cukierkowa. Wiem też, że stłumione brązowe kolory, w jakich jest utrzymana cała grafika gry niektórym się podoba. Kwestia gustu, powiadam.

Sama jakość wykonania, już abstrahując od grafiki, jest bardzo wysoka: żetony wykonane są z grubej tektury, widać, że przetrzymają wiele. Niektóre kostki nie wyglądają co prawda jak kostki, a bardziej jak graniastosłupy o podstawie rombu, a jeden czerwony dysk jest nadgryziony, ale nic to - kontrolę jakości robią ludzie, a ci się mylą, zdarza się i tyle (w 'Chinie' miast jednej pagody mam domek z 'Wysokiego Napięcia', jest zabawnie).

...może cieszyć gracza

Przejdźmy do samej rozgrywki.

Celem każdego z graczy jest rozwój cywilizacji.

Dokonywane to będzie przez trzy epoki, z których każda trwa przez dwie tury. Każda tura dzieli się na fazy:

Faza 1: Nowe karty (wynalazków, terytoriów, miast - patrz dalej) - w każdej epoce dostępna jest jedynie część wynalazków i tylko niektóre miasta. W fazie pierwszej odwracana jest kolejna porcja żetonów, które stanowią nową dostępną w danej turze pulę.
Faza 2: Akcje graczy. O tym później.
Faza 3: Sprawdzenie poziomu żywności: zamieszkująca nasze imperium ludność potrzebuje żywności, by, no, żyć. Na mapie znajduje się tor, na którym gracze oznaczają bieżący poziom zaopatrzenia w żywność w ich imperiach. W fazie trzeciej sprawdzane jest o ile poziom zaopatrzenia spadnie (lub wzrośnie). Spadek poniżej poziomu '0' kosztuje punkty zwycięstwa. Przekroczenie maksymalnego poziomu przynosi zysk w postaci twardej gotówki.
Faza 4: Dochody. Każdy z gracz do swojej dyspozycji ma cztery rodzaje zasobów: ludność, dobra produkcyjne oraz pieniądze. Ludność, symbolizowana kostkami, niezbędna jest do zasiedlania nowych obszarówn na mapie oraz do prowadzenia wojen; dobra produkcyjne tj. czarne dyski mogą być wymieniona na punkty zwycięstwa lub służyć do opłacenia budowy miast czy cudów świata, zaś pieniądzmi płacimy za wznoszenie miast i opracowanie niektórych wynalazków. Odpowiednie zarządzanie tymi zasobami stanowi klucz do zwycięstwa. Zakupione wcześniej żetony terytoriów i miast zwiększają - lub zmniejszają - ilość posiadanych przez nas zasobów; następuje to właśnie podczas fazy dochodów.
Faza 5: podliczenie punktów zwycięstwa.
Faza 6: Określenie kolejności - gracz, który zdobył do tej pory najmniej punktów zwycięstwa wybiera sobie miejsce na torze kolejności. Po nim robi to gracz drugi od końca i tak dalej.

Sama mechanika gry oparta jest o akcje, które gracze mogą wykonywać. Mamy ich - akcji, nie graczy - następujące rodzaje:

wzięcie żetonu terytorium: każde z terytoriów daje nam pewnego rodzaju korzyści - możemy dzięki niemu otrzymać dodatkowe zasoby ludzkie, dobra produkcyjne czy też pieniądze. Nierzadko jednak posiadanie terytorium wiąże się również z pewnym kosztem w żywności, który pod koniec każdej tury będziemy musieli ponieść (przykładowo: góry dają dodatkowe trzy kostki populacji w fazie przychodów, ale kosztują aż trzy jednostki żywności);
wzięcie żetonu rozwoju; żetony rozwoju odpowiadają odkryciom naukowym (elektryczność) czy też przemianom społecznym (religia, dyplomacja). Każdy żeton daje nam jakieś korzyści - a to zwiększy produkcję na terenach leśnych, a to da nam dodatkowe punkty zwycięstwa za posiadane miasto, a to umożliwi przemieszczanie ludności pomiędzy obszarami na mapie. Niektóre żetony działają jednorazowo, dając nam 'zastrzyk' w postaci dodatkowych kostek ludności czy też zasobów;
handel umożliwia nam zamianę dóbr produkcyjnych już to na punkty zwycięstwa, już to na pieniądze. Akcja ta jest rzadko wykorzystywana, ale momentami niezbędna, by możliwe było osiągnięcie zakładanych przez nas celów;
założenie miasta: miasta, na zakończenie tury, dają nam punktu zwycięstwa. Są jednak kosztowne, gdyż wymagają sporych ilości pieniędzy, a również nierzadko zasobów produkcyjnych;
wzięcie karty imperium: karta imperium pozwala graczowi umieścić kostki ludności/wojsk na mapie - im większa liczba na karcie, w tym większej liczbie obszarów można położyć kostki. W zależności od epoki dostępne do zasiedlania są obszary śródziemnomorskie (epoka I), które w epoce II powiększają się o Bliski Wschód, część Azji i Ameryki, by w epoce III objąć swoim zakresem cały świat, łącznie z Chinami i Rosją. Dodatkowo, każda karta imperium umożliwia na przeprowadzenie jednej lub dwu wojen. Każda wojna skutkuje zdjęciem odpowiedniej - zaznaczonej na karcie imperium - liczby kostek przeciwnika z wybranego przez nas obszaru i odpowiedniej liczby naszych kostek z tego samego obszaru. Nie ma rzutów kostką, nie ma losowości, dzięki czemu przy odpowiednio zaplanowanym dobieraniu kart imperium można zrealizować swoje długoterminowe strategie. Moje wrażenia pochodzą z rozgrywki na cztery osoby, zaznaczam, niemniej, podkreślam, miałem poczucie panowania nad przebiegiem tego, co się dzieje na planszy. Niektórzy z graczy narzekali na poczucie chaosu przy pełnym składzie (tj. pięć osób); nie dane było mi tego wariantu jeszcze próbować, nie widzę jednak żadnych przeciwskazań, by gra działała wówczas tak samo dobrze, jak przy mniejszej liczbie graczy.

Szalony zegarmistrz

Ten opis nie oddaje jeszcze w pełni innowacyjności mechanizmu akcji zaprojektowanego przez Wallace'a.

Otóż wybranie akcji wiąże się z położeniem dysku na odpowiednim torze akcji. W pierwszej turze każdej ery każdy z graczy po prostu niefrasobliwie wybierają akcje, kładać dyski akcji w odpowiednich miejscach. Kiedy jednak skończy się pierwsza i rozpocznie - zwieńczająca daną epokę - tura druga graczom będzie wolno wybierać jedynie te dyski akcji, które nie są poprzedzone innymi dyskami. Jeśli gracz będzie chciał to obostrzenie obejść, będzie musiał zapłacić tyloma jednostkami zasobów (kostkami populacji, pieniędzmi, dyskami produkcji), ile dysków akcji poprzedza jego dysk. Przykładowo, jako przedostatnią akcję tury Asia i Basia wybrały akcje Handel. Powiedzmy, że wpierw zrobiła to Asia (jej dysk leży bliżej prawego krańca toru akcji), a Basia jako druga (jej dysk leży dalej prawego krańca toru akcji). W drugiej turze epoki, jeśli Asia zdecyduje się na wzięcie jako pierwsza - przed Basią - swojego dysku akcji z toru 'Handel', to będzie musiała zapłacić za tę akcję jedną jednostkę zasobu (plus, ewentualnie, dodatkowe dyski akcji, które leżą przed jej, asiowym dyskiem). Proste? Pewno, że proste! A jak fajnie komplikuje rozgrywkę!

Bo może się okazać, że niektóre akcje fajnie jest wykonać w pierwszej kolejności w pierwszej turze epoki, by mieć potem możliwość wykonania na samym końcu w turze drugiej. Szczególnie to ma znaczenie w przypadku kart imperium - słusznym jest bowiem stwierdzenie, że gracz, który gra kartę imperium jako ostatni może najwięcej namieszać na planszy.

Mnogść strategii

Nie podobna napisać o grze Wallace'a bez wspominania o liczbie dostępnych strategii. Tutaj Rise of Empires zadowoli najbardziej nawet wybrednych kręcących nosem malkontentów - potencjalnych (piszę 'potencjalnych', bo, pamiętajcie, to dopiero jedna rozgrywka była) dróg do zwycięstwa jest wiele; mamy dominację na mapie, mamy budowę miast, mamy handel, dzięki któremu dyski produkcji możemy wymienić na punkty zwycięstwa, mamy wynalazki, które również przynoszą punkty.

Co istotne, nie da się wygrać stosując tylko jedną strategię w postaci 'czystej' - trzeba odpowiednio balansować między wojną, rozwojem i budową miast, by w pewnym momencie nie obudzić się w z przysłowiową ręką w przysłowiowym nocniku. Tu wszystkie obszary są ważne, a syndrom 'krótkiej kołderki' sprawia, że nie da się zrobić wszystkiego. Co tylko czyni grę ciekawszą.

Wrażenia

Rise of Empires jest niewątpliwie grą bardzo dobrą. Mam obawy przed nazwaniem jej wybitną, bo, primo, grałem jedynie raz, drugie primo, ja już to chyba gdzieś widziałem. Gra jawi mi się trochę jako połączenie klasycznego Puerto Rico (tam były plantacje, tu mamy terytoria, tam były budynki, tu mamy wynalazki) z jeszcze bardziej klasycznym El Grande (karty, przemieszczanie kostek, wojny). Podobnie jak w PR budujemy sobie 'kombosy', które co turę zwiększają efektywność naszego imperium. Oczywiście w grze Wallace wszystkie te mechanizmy podniesione są do nowego wymiaru i rozbudowane, co nie zmienia faktu, że mogą wydawać się znajome.

Do tego - co dla mnie jest, mimo wszystko, wadą - RoE nie ma wallace'owskiego sznytu; to nie jest gra, która wymaga od gracza przenicowania sposobu, w jaki rzeczony gracz myśli (Princes of Renaissance to klasyczny przykład gry, który zmusza do porzucenia wyuczonych wcześniej nawyków) - mamy do czynienia z klasyczną, elegancką (tak, mechanika gry jest bardzo elegancka, a same reguły jasne i proste do wytłumaczenia) ciężką i wymagającą grą. Żebym tylko był dobrze zrozumiany: sama gra jest bardzo dobra i na pewno będzie trafiała na stół (o ile znajdę chętnych współgraczy), nie będzie to jednak mój numer 1.

Dla osób, które wolą tytuły bardziej solidne, o sporej interakcji i wymagające zaangażowania szarych komórek, jest to na pewno propozycja obowiązkowa. Niedzielni gracze raczej nie będą zadowoleni - Rise jest grą ciężką i wymagającą doświadczenia, dodatkowo wojny wprowadzają element negatywnej interakcji, a to się może przeciętnemu zjadaczowi gier nie podobać.

Komentarze

geko	\|89.78.126.xxx \|2009-10-15 20:16:58

Ja bym tylko uściślił, że reguły są w miarę, jak na ciężką grę, proste. Szczyt elegancji to to na pewno nie jest. Kilka niuansów w zasadach mamy, a kwestia jak można wystawiać kostki za pomocą "żetonów z wodą" jest dość średnio wytłumaczona.

Odpowiedz | Cytuj

Smerf Maruda

|87.205.160.xxx |2009-10-15 20:40:50

Żeton z wodą to jedyna nieścisła kwestia. Jakieś inne niuanse?

Odpowiedz | Cytuj

Maras - Wrażenia z rozgrywki

|213.77.50.xxx |2009-10-15 22:01:05

Dzięki Smerfie za podzielenie się wrażeniami z rozgrywki. Moja ekipa testowała grę na GRAMY i rozgrywką została zwięczona zakupem gry.
Z ich relacji wnoszę, że Rise of Empires to pozycja godna uwagi.

Odpowiedz | Cytuj

geko	\|62.29.174.xxx \|2009-10-16 10:24:52

A to płacenie za miasta i technologie na koniec co drugiej tury. A to płacenie za branie z technologii z poprzednich tur. A to inne zasady odrzucania/zostawiania i płacenia za niektóre żetony w zależności od liczby graczy. Zasady nie są mocno skomplikowane, ale właśnie mają specyficzne
sytuacje, które można w pierwszej rozgrywce przeoczyć.

Odpowiedz | Cytuj

Veridiana

|83.21.119.xxx |2009-10-19 23:10:29

"ludność, dobra produkcyjne oraz pieniądze" to nie CZTERY ale trzy rodzaje zasobów. czy coś przeoczyłam?

Odpowiedz | Cytuj

Smerf Maruda

|77.253.102.xxx |2009-10-20 17:11:13

Pierwotnie była jeszcze żywność.

Odpowiedz | Cytuj

Darth S.

|83.31.10.xxx |2009-10-31 11:34:25

A mnie się podoba, może dlatego, ze w pierwszej grze wygrałem

W sumie ciekawy mechanizm tworzenia imperium, może cokolwiek abstrakcyjnego, ale jednak wydaje się OK. IMHO przy grze z maks. liczbą graczy (5 osób) powinno byc jeszcze ciekawiej, bo jest więcej interakcji i
rpozłożenie np. technologii czy obszarów jest bardziej rownomierne, zaś możliwe "kombosy" słabsze, bo więcej graczy może sięgnąć po te "wymarzone".

W sumie to jest całkiem porządna gra - do tego mi pasuje, bo jestem raczej typem "ciężkiego stratega" niż
"niedzielnego gracza"

Odpowiedz | Cytuj

Napisz komentarz

Nick:

E-mail:

Strona www:

Tytuł:

UBBCode:

[b]

[i]

[u]

[url]

[quote]

[code]

[img]

Security Image

Proszę wpisać kod antyspamowy widoczny na obrazku.

Powered by !JoomlaComment 3.26

« poprzedni artykuł		następny artykuł »

Reklama

Advertisement